Z ludowego płótna
Nasi przodkowie w przeszłości wierzyli
w różne przesądy i rytuały. Wszystko miało
swój porządek i powód, nie inaczej było
przy przyprowadzaniu dziecka na świat
i podczas połogu. Jeden z najsilniejszych
rytuałów polegał na umieszczeniu matki i świeżo
narodzonego dziecka na 6 tygodni w kącie
za kątną płachtą.
Kątna płachta oddzielała kąt pokoju, który był przeznaczony dla mamy z dzieckiem na czas połogu. Zazwyczaj była haftowana lub zdobiona. Jeśli nie była, przypinano do niej czerwoną wstążkę. W tym kącie leżała matka oddzielona w łóżku od reszty rodziny i nie zajmowała się niczym innym, tylko swoim świeżo narodzonym dzieckiem. Jedzenie przynoszono jej do płachty i dbano o jej potrzeby.
Kobieta zza kąta płachty nie mogła wychodzić. Do płachty wchodzili tylko wybrani ludzie. Najpierw tylko położna, później kobiety z rodziny, nigdy jednak mężczyzna ani pozostali rodzeństwo. Kątna płachta zapewniała intymność i spokój oraz chroniła przed zakażeniem i złymi mocami. Kątna płachta była zdobiona haftem, prawie zawsze znajdował się na niej symbol koguta lub stylizowanego ptaszka, który miał chronić przed złymi mocami lub urokami i był haftowany zawsze w parze, naprzeciwko siebie. Również nie mogło zabraknąć tulipana i serca jako symboli miłości. Kwiaty, liście i owoce symbolizowały wzrost i płodność.
